Ο μοναχός που γεύτηκε τον Παράδεισο επί γης για 300 χρόνια!

«Χίλια έτη, Κύριε, ως η ημέρα η εχθές ήτις διήλθε και φυλακή εν νυκτί» (Ψαλ. 89 στ. 3) - Γέροντας Κλεόπα Ηλίε

Ζούσε σ' ένα κοινόβιο ένας ευλαβής μονάχος ο οποίος κάποτε ακούγοντας τον στίχο του ψαλτηρίου «Χίλια έτη, Κύριε, ως η ημέρα η εχθές ήτις διήλθε και φυλακή εν νυκτί» (Ψαλ. 89 στ. 3), δεν μπορούσε να καταλάβει τον στίχο κι επειδή σ' αυτό το δεν υπήρχε κανένας έμπειρος διδάσκαλος να το βοηθήσει, έκανε επίμονη προσευχή στον Κύριον να του αποκαλύψει την έννοια του στίχου. Πράγματι ο Κύριος άκουσε το θέλημά του φοβούμενου αυτόν. Μια ήμερα μετά τον όρθρο, αφού έφυγαν οι αδελφοί στα κελιά τους, αυτός έμεινε να προσευχηθεί –κατά την συνήθεια του- στην εκκλησία.

Τότε βλέπει ξαφνικά έναν πολύ ωραίο αετό να πετά πάνω από το κεφάλι του μέσα στο ναό! Ξαφνιάστηκε, εντυπωσιάσθηκε και χάρηκε πολύ από την ωραιότητα του και θέλησε να τον πιάσει. Ο αετός απομακρυνόταν λίγο -λίγο και ο μοναχός τον ακολουθούσε. Δεν πετούσε ψηλά όπως οι άλλοι αετοί. Ακολουθώντας τον ο μοναχός, βγήκε από την εκκλησία, βγήκε από το μοναστήρι κι έφθασε σ' ένα δάσος.

Εκεί εισήλθε σ' έναν απόκρυφο τόπο κι άρχισε ο αετός να ψέλνει μια μελωδία γλυκύτατη και αγγελική, ώστε ο μοναχός -απορροφημένος από την γλυκιά ψαλμωδία- ξέχασε όλα τα του κόσμου και με τον νου και την καρδιά του βρισκόταν στον παράδεισο. Με την χάρη του Θεού δεν αισθανόταν κόπωση, πείνα, δίψα, πόνους, κρύο ή άλλες ανάγκες του σώματος. Αισθανόταν μέσα του τόση αγαλλίαση, ώστε επί... τριακόσια χρόνια άκουγε ευφραινόμενος την αγγελική ψαλμωδία διότι άγγελος Κυρίου ήταν ο φαινόμενος ωσάν αετός! Μετά ό άγγελος υψώθηκε στους ουρανούς, ενώ ό μοναχός επανερχόμενος στον εαυτό του από αυτή την «θεωρία», επέστρεψε στο μοναστήρι, νομίζοντας ότι μία μόνον ώρα πέρασε από τότε που έφυγε από την μονή. Φθάνοντας εκεί, ο πορτάρης τον ρώτησε από που είναι….Τότε αυτός απόρησε, διότι δεν είδε αυτόν που γνώρισε ως πορτάρη και του είπε με φυσικό τρόπο:

- Εγώ είμαι ο τάδε μοναχός. Δεν με γνωρίζεις ; Ο πορτάρης νόμιζε ότι ο επισκέπτης του θα έχασε τα μυαλά του και του είπε:

Πήγαινε στον δρόμο σου, γιατί εμείς δεν έχουμε τέτοιο μοναχό. Εσένα δεν σε είδα καμιά φορά ούτε μπήκες ποτέ σ' αυτό το μοναστήρι! 

Τότε ο μοναχός ταραγμένος, του είπε όλα τα τυπικά του κοινοβίου και τα ονόματα των αδελφών. Κατόπιν πηγαίνοντας στον ηγούμενο και λέγοντας όλα 'αυτά, αυτός συγκέντρωσε τους πατέρες, αλλά από αυτούς κανέναν δεν γνώριζε. Τότε ο μοναχός τους είπε με απορία:

-Θαυμάζω κι εξίσταμαι πατέρες, πώς έγινε αλλαγή για μία μόλις ώρα που απουσίασα από εδώ, ώστε ν' αλλάξουν τα πάντα, ώστε να μη γνωρίζω κανέναν από εσάς κι εσείς να μη γνωρίζετε εμένα!

Μάρτυς μου ό Θεός, ότι δεν πέρασε παρά μία ώρα που εξήλθα από το μοναστήρι, αφού προηγουμένως διαβάσαμε την ακολουθία του όρθρου.

Ο Γέροντας ανέτρεξε στον κώδικα του μοναχολογίου, αναζητώντας τα ονόματα των πατέρων που ανέφερε ο άγνωστος μοναχός. Εξετάζοντας προσεκτικά τον κώδικα του μοναχολογίου -όπου ήσαν γραμμένα όλα τα ονόματα των αδελφών- διάβασε τα ονόματα που του είπε ο μοναχός και κατάλαβε με τρόμο, πώς είχαν περάσει... τριακόσια ολόκληρα χρόνια! Τότε άρχισε να ρωτά τον μοναχό τι είδους άνθρωπος είναι και τι αγαθά έργα στην ζωή του έκανε, για να μάθει πώς αξιώθηκε από τον Θεόν τέτοιας χάριτος.

Αυτός του είπε: Δεν γνωρίζω καμιά αρετή στον εαυτό μου, παρά μόνον ότι είχα υπακοή στους προεστούς της μονής, τέλεια αγάπη προς όλους και δεν σκανδαλιζόμουν ποτέ και από τίποτε. Είχα πολλή αγάπη στην Παναγία Δέσποινα και κάθε μέρα διάβαζα μπροστά στην εικόνα Της τους χαιρετισμούς.

Κοιτάξετε πόσο αυτή η ιστορία συνοψίζει τα καθήκοντα ενός μοναχού... 

Κατόπιν διηγήθηκε την εμφάνιση του αετού και την ιστορία στο δάσος και οι πατέρες τον αγκάλιαζαν τον καταφιλούσαν ως έναν κατά κυριολεξία ουράνιο και όχι επίγειο άνθρωπο, διότι και τα λόγια του ουράνια και θεία. Ο ηγούμενος του είπε:

-Δόξαζε τον παντοδύναμο Θεόν, ο οποίος σε αξίωσε μιας τέτοιας θαυμαστής οπτασίας, την οποία δεν είδε άλλος με αυτό τον τρόπο σ' αυτό τον παράλογο κόσμο. Έζησες κάτι από την χαρά και την γλυκύτητα του παραδείσου!.. Άλλα γνώριζε, αδελφέ μου τριακόσια χρόνια πέρασαν και όχι μία ώρα όπως σου εφάνη!.. 

Τόση χαρά κι ευφροσύνη θα αισθάνονται οι άγιοι στον παράδεισον -όντες μπροστά στον θρόνο της Αγίας Τριάδος- ώστε να περνούν χίλια χρόνια σαν ΜΙΑ μέρα!

Ακούγοντας αυτά ο μοναχός δόξασε τον Θεόν έκλαψε από χαρά και ζήτησε να κοινωνήσει των αχράντων Μυστηρίων. Λαμβάνοντας τ' άχραντα Μυστήρια, είπε: «Νυν απολύεις τον δούλον Σου, Δέσποτα...» και αμέσως παρέδωσε την ψυχή του στα χέρια του Θεού.

- Πατέρες και αδελφοί, δεν μπορώ χωρίς στεναγμούς -λέγει ο Γέρων Κλεόπας- να γράψω αυτά, σκεπτόμενος το μέγα έλεος και την ευσπλαχνία του πανάγαθου Θεού. Ο μακάριος αυτός μοναχός αξιώθηκε να γευθεί -από τον παρόντα βίον- αυτά που κανείς από τους ανθρώπους δεν μπορεί να διηγηθεί, όπως λέγει ο απόστολος Παύλος, που αρπάχθηκε μέχρι τρίτου ουρανού και άκουσε άρρητα ρήματα. Είθε κι εμείς οι ανάξιοι και αμαρτωλοί ν' αξιωθούμε αυτού του θείου ελέους και της ευσπλαχνίας του πανάγαθου Θεού μας.

Νομίζω ότι αυτό ήταν το καλύτερο, το γνησιότερο για τον Γέροντα Κλεόπά ο οποίος και μας ομίλησε και μας έγραψε, αλλά πιστεύουμε πολύ λίγα είναι αυτά που μας έγραψε σε σχέση με αυτά που «έζησε» αλλά δεν μας είπε... Η παρουσία του αυτή, αυτός ο ενθουσιασμός, η χαρά που είχε για τον Θεόν και τους ανθρώπους του Θεού -τούς πιστούς χριστιανούς- μέχρι το τέλος της ζωής του, είναι ολοφάνερα.

Γέροντας Κλεόπα Ηλίε

http://agapienxristou.blogspot.ca/2015/09/89-3.html

Ὁ Γέροντας βρίσκει καὶ διαβάζει τὸν ψαλμὸ ἀπὸ τὸ βιβλίο ποὺ κρατοῦσε ἄλλος, τρία μέτρα μακριά του

Μοῦ λέει κάποια φορὰ ὁ Γέροντας, «ἔχω μία κασέτα ἐκεῖ. Πάρε την καὶ βάλε τη στὸ μαγνητόφωνο». Τὴν ἔβαλα καὶ ἄκουσα τὴ φωνὴ τοῦ Γέροντα ποὺ διάβαζε ἕναν ψαλμό. «Ἦρθε ἐδῶ ἕνας νεαρὸς φοιτητὴς ἀπὸ τὴν Πάτρα», μοῦ ἐξήγησε, «ὁ ὁποῖος εἶχε ψυχολογικὰ προβλήματα καὶ τὸν κράτησα μερικὲς μέρες. Τώρα εἶναι καλύτερα. Προχθὲς μοῦ λέει, “σὲ παρακαλῶ, Γέροντα, νὰ μοῦ γράψεις ἕναν ψαλμὸ στὸ μαγνητόφωνο, γιὰ νὰ βάζω νὰ τὸν ἀκούω”. Λέω, “φέρε τὸ Ψαλτήριο καὶ ἄνοιξέ το σὲ ὅποια σελίδα θὲς ἐσύ. Ἐσὺ νὰ προσέχεις στὸν Ψαλμὸ κι ἐγὼ θὰ τὸν διαβάζω γιὰ νὰ γραφτεῖ στὸ μαγνητόφωνο”.

Ὁ φοιτητής, ὁ ὁποῖος καθόταν τρία μέτρα μακριά μου, ἄνοιξε τὸ βιβλίο σὲ μιὰ σελίδα κι ἐγὼ ἄρχισα νὰ λέω τὸν ψαλμὸ καὶ τὸ μαγνητόφωνο τὸν ἔγραφε. Ὅταν τελείωσα, τοῦ λέγω, “ἔχει ἄλλο; Μήπως ἔκανα κάποιο λάθος;”.

 Αὐτὸς ἔκανε τὸν σταυρό του. “Γιατί κουνήθηκες;” τοῦ λέω. “Τὸν σταυρό μου ἔκανα, Γέροντα. Ἐσὺ εἶσαι στὸ κρεβάτι σου κι ἐγὼ ἔχω τὸ βιβλίο τῶν Ψαλμῶν καὶ εἶμαι τρία μέτρα μακριά σου. Καὶ εἶδες τὸν ψαλμὸ ποὺ ἄνοιξα καὶ διάβαζες ἀπὸ μέσα καὶ ἤξερες ἀκόμη καὶ σὲ ποιὰ σελίδα εἶναι;”. Τὸν χτύπησα ἔτσι λιγάκι. Δὲν ἔπρεπε νὰ κουνηθεῖ *. 

Κατάλαβες, Γιάννη, τί τοῦ ἔκανα;  Ἦταν ὁ ἐνενηκοστὸς ψαλμός».

 Ἀπὸ τὸ βιβλίο “Ἡ Πρόνοια τοῦ Θεοῦ“ ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ “ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ“

Άγιος Πορφύριος http://www.porphyrios.net/%e1%bd%81-%ce%b3%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%bd%cf%84%ce%b1%cf%82-%ce%b2%cf%81%ce%af%cf%83%ce%ba%ce%b5%ce%b9-%ce%ba%ce%b1%e1%bd%b6-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%ce%b2%ce%ac%ce%b6%ce%b5%ce%b9-%cf%84%e1%bd%b8%ce%bd-2/

Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ὀφείλει νὰ διακηρύξη ὅτι ἐὰν ὑπάρχη κάτι ποὺ μπορεῖ νὰ σώση τὴν Εὐρώπη σὲ αὐτὴ τὴν κρίσιμη φάσι τῆς ἱστορίας της, εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία

Ὀρθοδοξία: Ἡ ἐλπίδα τῶν λαῶν τῆς Εὐρώπης

Γράφει ὁ Ἀρχ. Γεώργιος Καψάνης, Καθηγούμενος Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὅρους

Στὸ κείμενο αὐτὸ ἐπισημαίνεται ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος αὐτοσυνειδησία δὲν μᾶς ἐπιτρέπει νὰ παρακάμπτωμε τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία δὲν ἠμπορεῖ νὰ συναποτελῆ μαζὶ μὲ τὸν Δυτικὸ Χριστιανισμὸ μία ἑνιαία «χριστιανικὴ ταυτότητα», ἀλλὰ ἀντιθέτως μᾶς ὑποχρεώνει νὰ τονίσωμε ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ἡ λησμονημένη ἀπὸ τὴν Εὐρώπη πρωτογενής τῆς Πίστις, ἡ ὁποία πρέπει κάποτε νὰ ἀποτελέση ἐκ νέου τὴν χριστιανική της ταυτότητα.

Ἡ Ἑνωμένη Εὐρώπη τοῦ 21ου αἰῶνος ἀναζητεῖ τὴν ταυτότητά της. Ἡ «εὐρωπαϊκὴ ταυτότης» δὲν ἀποτελοῦσε ἀντικείμενο σοβαροῦ προβληματισμοῦ, ἐφ' ὅσον τὴν διεμόρφωναν μόνον οἰκονομικοὶ καὶ πολιτικοὶ παράγοντες. Ἀφ' ὅτου ὅμως πολιτισμικοὶ καὶ ἰδίως θρησκευτικοὶ παράγοντες ἔπρεπε νὰ ληφθοῦν ὑπ' ὄψιν κατὰ τὴν ἀναζήτησί της, ἀναπτύχθηκαν σοβαρὲς συζητήσεις, ἔντονες διαφωνίες καὶ ὀξεῖες διαμάχες γύρω ἀπὸ τὴν ἀναφορὰ ἢ μὴ τοῦ «Εὐρωπαϊκοῦ Συντάγματος» στὴν χριστιανικὴ ταυτότητα τῆς Εὐρώπης.

Τί σημαίνει ὅμως «χριστιανικὴ ταυτότης τῆς Εὐρώπης» γιὰ τοὺς Ὀρθοδόξους λαούς μας; Πόσο χριστιανικὴ εἶναι ἡ «χριστιανικὴ ταυτότης τῆς Εὐρώπης»;

Ὅσοι καλοπροαίρετα ἀγωνίζονται γιὰ τὴν ἐνίσχυσι τῆς χριστιανικῆς ταυτότητος τῆς Εὐρώπης ὁμιλοῦν συνήθως γι' αὐτὴν ὡσὰν νὰ πρόκειται γιὰ ἕνα ἱστορικὸ δεδομένο ἢ ἕναν κώδικα χριστιανικῶν ἀρχῶν καὶ ἀξιῶν, στὶς ὁποῖες ἠμποροῦν νὰ συγκλίνουν οἱ χριστιανικοὶ λαοὶ μὲ τὴν βοήθεια τῶν οἰκουμενικῶν ἐπαφῶν καὶ διαχριστιανικῶν διαλόγων. Οἱ Χριστιανοὶ τῆς...

Εὐρώπης ἐπιδιώκουν νὰ τὴν ἐξασφαλίσουν θεσμικά, ἐπειδὴ φοβοῦνται τὸ ἐνδεχόμενο τοῦ θρησκευτικοῦ ἀποχρωματισμοῦ τῆς ἠπείρου τῶν, τὴν ἀλλοίωσι τῆς χριστιανικῆς της ἰδιοπροσωπίας λόγω τῶν πληθυσμιακῶν μεταβολῶν (μετανάστευσις κ.λπ.) ἢ τὸν ἀποκλεισμὸ τῶν χριστιανικῶν "διεκκλησιαστικῶν" ὀργανισμῶν ἀπὸ τὰ κέντρα λήψεως ἀποφάσεων στὴν Εὐρώπη. Ἀκολουθώντας τὴν ἴδια λογική, καὶ οἱ προτάσεις ἐπισήμων Ὀρθοδόξων ἐκπροσώπων ἐπικεντρώνονται στὴν ἐνίσχυσι μίας θεσμικῆς χριστιανικῆς παρουσίας στὴν Εὐρώπη.

Στὸ κείμενο αὐτὸ ἐπισημαίνεται ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος αὐτοσυνειδησία δὲν μᾶς ἐπιτρέπει νὰ παρακάμπτωμε τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία δὲν ἠμπορεῖ νὰ συναποτελῆ μαζὶ μὲ τὸν Δυτικὸ Χριστιανισμὸ μία ἑνιαία "χριστιανικὴ ταυτότητα", ἀλλὰ ἀντιθέτως μᾶς ὑποχρεώνει νὰ τονίσωμε ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ἡ λησμονημένη ἀπὸ τὴν Εὐρώπη πρωτογενής τῆς Πίστις, ἡ ὁποία πρέπει κάποτε νὰ ἀποτελέση ἐκ νέου τὴν χριστιανική της ταυτότητα.

* * *

Ζῶντες στὸ περιβάλλον τοῦ Ἁγίου Ὅρους καὶ στὴν πνευματικὴ ἀτμόσφαιρα ποὺ αὐτὸ δημιουργεῖ, ἀντιλαμβανόμεθα ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος κληρονομιά μας δὲν πρέπει νὰ μετρῆται μὲ τὰ μέτρα τοῦ κόσμου τούτου. Τὰ τελευταία χρόνια γινόμεθα μάρτυρες τῆς εὐλαβείας καὶ τῆς βαθειᾶς πίστεως τῶν προσκυνητῶν τοῦ Ἁγίου Ὅρους, πολλοὶ ἐκ τῶν ὁποίων ἔρχονται μὲ πολὺ κόπο καὶ μὲ μεγάλα ἔξοδα ἀπὸ τὶς ὁμόδοξες χῶρες τῆς Βαλκανικῆς καὶ ἀπὸ τὴν Ρωσσία.

Στὴν συνείδησι ὅλων αὐτῶν τῶν εὐσεβῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, ἀλλὰ καὶ ὅσων ἐκπροσωποῦν στὴν χώρα τους, ἡ Ὀρθοδοξία δὲν ἔχει συνήθως τὴν ἔννοια, ποὺ τῆς ἀποδίδουν ὅσοι τὴν βλέπουν ἢ τὴν ἀντιμετωπίζουν μὲ ἰδεολογικὰ ἢ κοινωνιολογικὰ κριτήρια, ὅσοι δηλαδὴ συνηθίζουν νὰ βλέπουν στὴν καθ' ἠμᾶς Ἀνατολὴ ἀντιδυτικὰ «Ὀρθόδοξα» τόξα παράλληλα πρὸς τὰ μουσουλμανικά, ἢ θεωροῦν τὴν Ὀρθοδοξία ὡς ἐθνικιστικὴ δύναμι τῶν λαῶν ποὺ τὴν ἀσπάζονται. Ὅσο καὶ ἂν οἱ Ὀρθόδοξοι δημιουργοῦμε τέτοιες ἐντυπώσεις, λόγω τῶν προσωπικῶν μας ἀτελειῶν ἢ τῶν συλλογικῶν μας ἀστοχιῶν, ἔχουμε βαθειὰ ριζωμένη στὴν συνείδησί μας τὴν πεποίθησι ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι κάτι πολὺ πιὸ οὐσιαστικό, οὐράνιο, ἀκατάλυτο: εἶναι τὸ ἀνεκτίμητο δῶρο τοῦ ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ στὸν κόσμο, ἡ «ἅπαξ παραδοθεῖσα τοῖς ἁγίοις πίστις» (Ἰούδ. 3), τὴν ὁποία ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μᾶς διασώζει ἀκέραια, χωρὶς αἱρετικὲς παραχαράξεις, καὶ τὴν ὁποία μὲ πολλὲς θυσίες διαφυλάξαμε σὲ δύσκολους καιρούς, προκειμένου νὰ μὴ χάσουμε τὴν ἐλπίδα τῆς αἰωνίου ζωῆς.

Οἱ Ὀρθόδοξοι λαοὶ εἴμαστε ἠλεημένοι ἀπὸ τὸν ἅγιο Θεὸ νὰ φέρωμε τὴν σφραγίδα τοῦ Ὀρθοδόξου ἁγίου Βαπτίσματος, νὰ κοινωνοῦμε τῆς ἁγίας Ὀρθοδόξου Εὐχαριστίας, νὰ ἀκολουθοῦμε μὲ ταπείνωσι τὴν δογματικὴ διδασκαλία τῶν ἁγίων ἑπτὰ Οἰκουμενικῶν Συνόδων ὡς μοναδικὴ ὁδὸ σωτηρίας, καὶ νὰ τηροῦμε «τὴν ἑνότητα τοῦ πνεύματος ἐν τῷ συνδέσμω τῆς εἰρήνης» (Ἔφ. δ' 3). Φέρομε ὁμολογουμένως τὴν παρακαταθήκη τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως «ἐν ὀστρακίνοις σκεύεσι» (Β' Κορ. δ' 7), ἐν τούτοις ὅμως αὐτὴ συνιστᾶ Χάριτι Θεοῦ τὸν λόγο «τῆς ἐν ἠμὶν ἐλπίδος» (Α' Πέτρ. γ' 15).

Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μας δὲν εἶναι ἁπλῶς κιβωτὸς τῆς ἐθνικῆς ἱστορικῆς μας κληρονομιᾶς. Πρωτίστως καὶ κυρίως εἶναι ἡ Μία Ἁγία Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία.

Γιὰ νὰ μὴ χάσουν τὴν ἐλπίδα τῆς ἐν Χριστῷ αἰωνίου σωτηρίας, σὲ ἐποχὲς δύσκολες οἱ Ὀρθόδοξοι λαοὶ τῶν Βαλκανίων διετήρησαν τὴν Ὀρθόδοξο Πίστι τους μὲ τὴν θυσία χιλιάδων νεομαρτύρων, ἀντιστεκόμενοι τόσο στὸν ἐξισλαμισμὸ ὅσο καὶ στὸν ἐξουνιτισμὸ(1). Γι' αὐτὸ ἡ πρόσφατος, μετὰ τὴν κατάρρευσι τῶν ἀθεϊστικῶν καθεστώτων, ἀναζωπύρωσις τῆς Οὐνίας καὶ ἡ δραστηριότης τῶν νεο-προτεσταντικῶν Ὁμολογιῶν μεταξὺ Ὀρθοδόξων πληθυσμῶν ἀποτελοῦν σοβαρότατες προκλήσεις γιὰ τοὺς Ὀρθοδόξους. Καὶ ὡς τέτοιες πρέπει νὰ ἀντιμετωπίζωνται, ἐπειδὴ γιὰ μία ἀκόμη φορᾶ θέτουν ὑπὸ διακινδύνευσι τὴν σωτηρία ἁπλοϊκῶν ψυχῶν, «ὑπὲρ ὧν Χριστὸς ἀπέθανε» (πρβλ. Ρωμ. ιδ' 15).

Στὶς δυτικὲς κοινωνίες ἐξάλλου, τὶς ἐκ παραδόσεως ρωμαιοκαθολικὲς καὶ προτεσταντικές, ὅπου ὑπάρχουν καὶ δραστηριοποιοῦνται Ὀρθόδοξες ἐνορίες, ἡ Ὀρθόδοξος παρουσία πρέπει νὰ εἶναι σεμνὴ μαρτυρία περὶ τοῦ αὐθεντικοῦ Χριστιανισμοῦ, τὸν ὁποῖον στερήθηκαν ἐπὶ αἰῶνες οἱ κοινωνίες αὐτές, λόγω τῶν παπικῶν καὶ προτεσταντικῶν παρεκκλίσεων ἀπὸ τὴν ἀποστολικὴ Πίστι. Κάθε φορᾶ ποὺ ἡ νοσταλγικὴ ἀναζήτησις τῆς ἀνόθευτου χριστιανικῆς Πίστεως κορυφώνεται στὴν ἐπιστροφὴ ἑτεροδόξων Χριστιανῶν στὴν ἀγκάλη τῆς Μίας Ἁγίας Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, τῆς Ὀρθοδόξου, ἐκφράζεται ἡ ἱεραποστολικὴ φύσις τῆς Ἐκκλησίας. Ἐπιστρέφοντες οἱ ἑτερόδοξοι στὴν Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία, δὲν ἐγκαταλείπουν μία ἐκκλησία γιὰ νὰ ἀσπασθοῦν μία ἄλλη, ὅπως λανθασμένα θεωρεῖται. Στὴν πραγματικότητα ἀφήνουν ἕνα ἀνθρωποκεντρικὸ ἐκκλησιαστικὸ σχῆμα καὶ ἐπανευρίσκουν τὴν μία καὶ μοναδικὴ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, γίνονται μέλη τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ καὶ ἐπαναπροσανατολίζονται στὴν πορεία τῆς θεώσεως.

Δυστυχῶς, ἀντίθετη κατεύθυνσι ἀκολουθεῖ ὁ συγκρητιστικὸς Οἰκουμενισμός, τὸν ὁποῖον ἐκφράζουν θεσμικὰ ὄργανα τῆς Οἰκουμενικῆς λεγομένης Κινήσεως καὶ φορεῖς τοῦ παποκεντρικοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ἐπειδὴ παραθεωροῦν τὴν Ὀρθόδοξο Ἐκκλησιολογία καὶ ἀκολουθοῦν τὴν προτεσταντικὴ «θεωρία τῶν κλάδων» ἢ τὴν νεωτέρα ρωμαιοκεντρικὴ θεωρία τῶν «ἀδελφῶν ἐκκλησιῶν», θεωροῦν ὅτι ἡ Ἀλήθεια τῆς Ἀποστολικῆς Πίστεως, ἢ μέρος αὐτῆς, διασώζεται σὲ ὅλες τὶς Χριστιανικὲς ἐκκλησίες καὶ ὁμολογίες. Γι' αὐτὸ κατευθύνουν τὶς προσπάθειές τους στὴν πραγματοποίησι μίας ὁρατῆς ἑνότητος τῶν Χριστιανῶν, ἀνεξαρτήτως βαθυτέρας ἑνότητος στὴν Πίστι.

Ὑπὸ τὴν ἔννοια αὐτὴ ἡ οἰκουμενιστικὴ "θεολογία" ἐξισώνει τὸ Ὀρθόδοξο Βάπτισμα (τριπλῆ κατάδυσι) μὲ τὸ ρωμαιοκαθολικὸ ράντισμα, θεωρεῖ τὴν αἵρεσι τοῦ Filioque δογματικὰ ἰσοδύναμη μὲ τὴν Ὀρθόδοξο διδασκαλία περὶ τῆς ἐκπορεύσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐκ μόνον τοῦ Πατρός, μεθερμηνεύει τὸ πρωτεῖο ἐξουσίας τοῦ Πάπα τῆς Ρώμης ὡς πρωτεῖο διακονίας, ὀνομάζει θεολογούμενον τὴν Ὀρθόδοξο διδασκαλία περὶ διακρίσεως οὐσίας καὶ ἐνεργείας στὸν Θεὸ καὶ περὶ ἀκτίστου θείας Χάριτος, κ.α.

Πρόκειται γιὰ ἕναν ἐπιπόλαιο οἰκουμενισμό, γιὰ τὸν ὁποῖο ἔγραφε εὔστοχα ὁ ἀείμνηστος π. Δημήτριος Στανιλοάε: «Δημιουργεῖται κάθε τόσο, ἀπὸ τὴν μεγάλη ἐπιθυμία γιὰ ἕνωση, ἕνας εὔκολος ἐνθουσιασμός, ποὺ πιστεύει πὼς μπορεῖ μὲ τὴν συναισθηματική του θερμότητα νὰ ρευστοποίηση τὴν πραγματικότητα καὶ νὰ τὴν ξαναπλάση χωρὶς δυσκολία. Δημιουργεῖται ἀκόμα καὶ μία διπλωματικὴ συμβιβαστικὴ νοοτροπία, ποὺ νομίζει πὼς μπορεῖ νὰ συμφιλίωση μὲ ἀμοιβαῖες ὑποχωρήσεις δογματικὲς θέσεις ἢ γενικώτερες καταστάσεις, ποὺ κρατοῦν τὶς ἐκκλησίες χωρισμένες. Οἱ δύο αὐτοὶ τρόποι, μὲ τοὺς ὁποίους ἀντιμετωπίζεται -ἢ παραθεωρεῖται- ἡ πραγματικότητα, φανερώνουν μία κάποια ἐλαστικότητα ἢ κάποια σχετικοποίηση τῆς ἀξίας ποὺ ἀποδίδεται σ' ὠρισμένα ἄρθρα πίστεως τῶν ἐκκλησιῶν. Ἡ σχετικοποίηση αὐτὴ ἀντικαθρεφτίζει ἴσως τὴν πολὺ χαμηλὴ σημασία, ποὺ ὠρισμένες χριστιανικὲς ὁμάδες -στὸ σύνολό τους ἢ σ' ὠρισμένους ἀπὸ τοὺς κύκλους τους- δίνουν σ' αὐτὰ τὰ ἄρθρα τῆς πίστεως. Προτείνουν πάνω σ' αὐτά, ἀπὸ ἐνθουσιασμὸ ἢ διπλωματικὴ νοοτροπία, συναλλαγὲς καὶ συμβιβασμούς, ἀκριβῶς γιατί δὲν ἔχουν τίποτα νὰ χάσουν μὲ αὐτὰ ποὺ προτείνουν. Οἱ συμβιβασμοὶ ὅμως αὐτοὶ παρουσιάζουν μεγάλο κίνδυνο γιὰ Ἐκκλησίες, ὅπου τὰ ἀντίστοιχα ἄρθρα ἔχουν σπουδαιότητα πρώτης γραμμῆς. Γιὰ τὶς Ἐκκλησίες αὐτὲς παρόμοιες προτάσεις συναλλαγῆς καὶ συμβιβασμοῦ ἰσοδυναμοῦν μὲ ἀπροκάλυπτες ἐπιθέσεις»(2).

Παραλλήλως οἱ προτεσταντικὲς Ὁμολογίες, οἱ ὁποῖες ἔχουν φθάσει μέχρις ἀρνήσεως θεμελιωδῶν δογμάτων Πίστεως (τῆς ἱστορικότητος τῆς Ἀναστάσεως, τῆς ἀειπαρθενίας τῆς Θεοτόκου κ.α.) καὶ ἀποδοχῆς ἀντιευαγγελικῶν ἠθῶν (γάμος ὁμοφυλοφίλων κ.λπ.), ἐξισώνονται στὰ πάνελς τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου τῶν Ἐκκλησιῶν μὲ τὶς ἁγιώτατες Τοπικὲς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες. Ἡ θεωρία τῆς «ἀπομυθεύσεως», ἡ "θεολογία" τοῦ "θανάτου τοῦ Θεοῦ", ἡ χειροτονία γυναικῶν σὲ ἱερατικοὺς βαθμούς, ἡ ἱερολογία γάμου ὁμοφυλοφίλων, ἀναμφίβολα δὲν ἀποτελοῦν στοιχεῖα τῆς χριστιανικῆς μας ταυτότητος.

Ὁ προτεσταντισμὸς περιῆλθε σὲ βαθύτατη κρίσι πίστεως. Ὁ Frank Schaeffer, ὁ ἐπώνυμος ἀμερικανὸς προτεστάντης ποὺ μετὰ ἀπὸ πολυετῆ καὶ σκληρὴ προσωπικὴ ἀναζήτησι ἔγινε Ὀρθόδοξος, στὸ βιβλίο τοῦ Dancing Alone, The Quest for Orthodox Faith in the Age of False Religion, Regina Orthodox Press, Salisburg, USA (σὲ ἑλληνικὴ μετάφρασι μὲ τίτλο: Ἀναζητώντας τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη στὸν αἰώνα τῶν ψεύτικων θρησκειῶν (2), ἔκδ. Μακρυγιάννη, Κοζάνη 2004), δίνει πολλὰ ἐνδιαφέροντα στοιχεῖα, ποὺ ἀποκαλύπτουν τὴν ἔκπτωσι τοῦ προτεσταντισμοῦ ἀπὸ τὴν Ἀλήθεια τῆς Μίας Ἁγίας Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας.

Προέκτασι καὶ ἀναπόφευκτη συνέπεια τοῦ διαχριστιανικοῦ συγκρητισμοῦ ἀποτελεῖ ὁ διαθρησκειακὸς συγκρητισμός, ὁ ὁποῖος ἀναγνωρίζει δυνατότητα σωτηρίας σὲ ὅσους ἀνήκουν σὲ μία ἀπὸ τὶς μονοθεϊστικὲς θρησκεῖες. Ὀρθόδοξος ἐπίσκοπος ἔγραψε ὅτι «κατὰ βάθος, μία ἐκκλησία καὶ ἕνα τέμενος [τζαμί]... ἀποβλέπουν στὴν ἴδια πνευματικὴ καταξίωση τοῦ ἀνθρώπου»(3). Ὁ διαθρησκειακὸς συγκρητισμὸς δὲν διστάζει ἀκόμη νὰ ἀναγνωρίση σωτηριώδεις ὁδοὺς σὲ ὅλες τὶς θρησκεῖες τοῦ κόσμου(4). Πρὸ ὀλίγων ἐτῶν καθηγητὴς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν ἔγραψε ὅτι ἠμπορεῖ νὰ ἀνάψη κερὶ μπροστὰ στὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας, ὅπως καὶ μπροστὰ στὸ ἄγαλμα μίας ἀπὸ τὶς θεὲς τοῦ Ἰνδουισμοῦ.

Ὀρθόδοξοι ἐπίσκοποι, κληρικοὶ καὶ θεολόγοι ἔχουν δυστυχῶς ἐπηρεασθῆ ἀπὸ τὴν συγκρητιστικὴ αὐτὴ νοοτροπία. Μὲ τὶς θεολογικές τους ἀπόψεις, τὶς ὁποῖες οἱ ἐκκοσμικευμένοι ἄρχοντες καὶ διανοούμενοι συνήθως ἀκούουν καὶ ἀναγνωρίζουν ὡς Ὀρθόδοξες, συντελοῦν ὥστε ἡ νοοτροπία αὐτὴ νὰ ὑπερβῆ τὰ στενὰ ὅρια τῶν προσωπικῶν τους ἀντιλήψεων καὶ νὰ ἀποτελέση "γραμμὴ" μὲ στόχους καὶ ἐπιδιώξεις. Σὲ αὐτὴ τὴν προοπτικὴ ἡ ἀγάπη, χωρὶς ἀναφορὰ στὴν δογματικὴ ἀλήθεια, καθιερώνεται κριτήριο ἑνότητος τῶν Χριστιανῶν, ἐνῶ ἡ ἐμμονὴ στὶς παραδοσιακὲς Ὀρθόδοξες θεολογικὲς θέσεις ἀποδοκιμάζεται ὡς μισαλλοδοξία καὶ φονταμενταλισμός.

Ὅσον ἀφορᾶ τὸ πὼς ἡ οἰκουμενιστικὴ νοοτροπία οἰκοδομεῖ τὸν τύπο μίας κατ' ἐπίφασιν χριστιανικῆς ταυτότητος τῆς Εὐρώπης, εἶναι χαρακτηριστικὲς οἱ «δεσμεύσεις» τῶν ἐκπροσώπων τῶν χριστιανικῶν ἐκκλησιῶν ποὺ ὑπέγραψαν τὴν Οἰκουμενικὴ Χάρτα στὶς 22 Ἀπριλίου 2001(5).

Ὅμως ἡ "χριστιανικὴ" αὐτὴ ταυτότητα τῆς Εὐρώπης πολὺ ἀπέχει ἀπὸ τὴν ἀληθινὴ χριστιανικὴ ταυτότητα τῶν εὐρωπαϊκῶν λαῶν. Πρέπει νὰ τονισθῆ μὲ κάθε ἔμφασι ὅτι ἀδικεῖται ἡ Εὐρώπη, ὅταν τῆς προσάπτωμε μία ταυτότητα ποὺ δὲν εἶναι ἀληθινὰ χριστιανικὴ ἀλλὰ μόνο κατ' ἐπίφασι. Ἕνας νοσηρός, ἕνας νοθευμένος, Χριστιανισμὸς δὲν εἶναι ὁ Χριστιανισμὸς τῶν κατακομβῶν τῆς Ρώμης, τοῦ ἁγίου Εἰρηναίου Λουγδούνου, τῶν Ὀρθοδόξων μοναχῶν τῆς Σκωτίας καὶ τῆς Ἰρλανδίας, γενικῶς ὁ Χριστιανισμὸς τῆς πρώτης χιλιετίας. Ἕνας νοθευμένος Χριστιανισμὸς δὲν ἠμπορεῖ νὰ προστατεύση τὴν Εὐρώπη ἀπὸ τὴν εἰσβολὴ μὴ χριστιανικῶν ἀντιλήψεων καὶ ἠθῶν στὶς κοινωνίες της.

Εἶναι ἤδη γνωστὸ ὅτι οἱ πολλοὶ Εὐρωπαῖοι κουράσθηκαν ἀπὸ τὸν ξηρὸ ὀρθολογισμό, νοσταλγοῦν τὸν χαμένο μυστικισμό, καὶ γι' αὐτὸ ἀσπάζονται τὸν μουσουλμανισμό, τὸν βουδισμὸ ἢ τὸν ἰνδουισμό, παραδίδονται στὸν ἐσωτερισμὸ ἢ ἐπιδιώκουν μεταφυσικὲς ἐμπειρίες σὲ νεοεποχιτικὰ κινήματα. Ἀναφέρεται ὅτι μόνο στὴν Ἰταλία λειτουργοῦν περὶ τὰ 500 μουσουλμανικὰ τεμένη, ἐνῶ στὴν Γαλλία τὸ 5% τοῦ πληθυσμοῦ εἶναι μουσουλμάνοι.

Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία κατέχει τὴν Ἀλήθεια. Στὸ κέντρο της ἔχει τὸν Χριστό. Σὲ αὐτὴν ὅλα εἶναι θεανθρώπινα, γιατί ὅλα προσφερόμενα στὸν Θεάνθρωπο Κύριο χαριτώνονται ἀπὸ τὴν ἄκτιστο Χάρι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Γι' αὐτὸ ἠμπορεῖ νὰ ἀναπαύση τὶς ψυχὲς ποὺ ἀναζητοῦν καλοπροαίρετα τὴν ἐλευθερία τους ἀπὸ τὸν ἀσφυκτικὸ κλοιὸ τοῦ ὀρθολογισμοῦ, τοῦ ἐπιστημονισμοῦ, τοῦ ὑλισμοῦ, τοῦ ἰδεαλισμοῦ, τῆς τεχνοκρατίας. Γι' αὐτὸ δὲν πρέπει νὰ συρθῆ ἡ Ὀρθοδοξία μέσα στὴν συγκρητιστικὴ χοάνη, δὲν πρέπει νὰ χαθῆ ἡ ἐλπὶς τοῦ σύμπαντος κόσμου.

Ὡς Ὀρθόδοξοι ποιμένες καὶ ὡς Ὀρθόδοξοι πιστοὶ ἔχουμε χρέος νὰ διαφυλάξωμε τὴν ἱερὰ παρακαταθήκη τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας. Ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν παραγγέλλει στοὺς πρεσβυτέρους τῆς Ἐφέσου καὶ στοὺς ποιμένας τῆς Ἐκκλησίας μέχρι σήμερα: «Προσέχετε οὒν ἐαυτοῖς καὶ παντὶ τῷ ποιμνίω, ἐν ὢ ὑμᾶς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον ἔθετο ἐπισκόπους, ποιμαίνειν τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ, ἢν περιεποιήσατο διὰ τοῦ ἰδίου αἵματος» (Πράξ. κ' 28). Καὶ ὁ ἴδιος στὸν πιστὸ λαὸ τῆς Θεσσαλονίκης καὶ ὅλης τῆς Ἐκκλησίας: «ἀδελφοί, στήκετε καὶ κρατεῖτε τὰς παραδόσεις, ἂς ἐδιδάχθητε» (Β' Θεσ. β' 15).

Ἡ Γηραιὰ Ἤπειρος στὸν τομέα τῆς Πίστεως ἔχει ἀστοχήσει. Ἡ Νέα Ἐποχὴ ἀπειλεῖ ἀνοικτὰ πλέον τὶς εὐρωπαϊκὲς κοινωνίες μὲ ἀποχριστιανισμό. Δὲν εἶναι παράδοξο. Ἡ Εὐρώπη ἔστρεψε τὰ νῶτα στὸν Χριστό, κάποτε τὸν ἐδίωξε, ὅπως εὔστοχα παρατηροῦν ὁ Ντοστογιέφσκυ στὸν Μέγα Ἱεροεξεταστὴ(6) καὶ ὁ ἅγιος Νικόλαος ἐπίσκοπος Ζίτσης(7).

Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ὀφείλει νὰ ἐκδηλώση τὸ χάρισμα καὶ τὴν ἀποστολή της, νὰ διακηρύξη στοὺς λαοὺς τῆς Εὐρώπης ὅτι, ἐὰν ὑπάρχη κάτι ποὺ μπορεῖ νὰ σώση τὴν Εὐρώπη σὲ αὐτὴ τὴν κρίσιμη φάσι τῆς ἱστορίας της, εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία. Ἂς μὴ στερήσουμε ἐμεῖς οἱ ἴδιοι ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία μας τὴν δυνατότητα νὰ δώση αὐτὸ τὸ σωτήριο μήνυμα στοὺς λαοὺς τῆς Εὐρώπης, ἐξισώνοντας τὴν Ὀρθόδοξο Πίστι μὲ τὴν αἵρεσι στὴν συγκεχυμένη προοπτικὴ καὶ τὸ ἀσαφὲς ὅραμα τοῦ συγκρητιστικοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Μποροῦμε νὰ συντελέσουμε σὲ ἕναν ὑγιῆ, ἀπολύτως Ὀρθόδοξο, Οἰκουμενισμό, ἀποκαλύπτοντας στοὺς ἑτεροδόξους Χριστιανοὺς τὸ Μυστήριο τοῦ Θεανθρώπου καὶ τῆς Ἐκκλησίας Του, καὶ διακηρύσσοντας μαζὶ μὲ τὸν μακαριστὸ καὶ ὁμολογητὴ Γέροντα Ἰουστίνο Πόποβιτς: «Ἡ ἔξοδος ἀπὸ ὅλα τὰ ἀδιέξοδα, ἀνθρωπιστικά, οἰκουμενιστικά, παπιστικά, εἶναι ὁ ἱστορικὸς Θεάνθρωπος Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς καὶ τὸ ἱστορικὸν θεανθρώπινον οἰκοδόμημά Του, ἡ Ἐκκλησία, τῆς ὁποίας Αὐτὸς εἶναι ἡ αἰωνία Κεφαλὴ καὶ ἡ ὁποία εἶναι τὸ αἰώνιον Αὐτοῦ Σῶμα. Ἡ Ἀποστολική, Ἁγιοπατερική, Ἁγιοπαραδοσιακή, Ἁγιοσυνοδική, Καθολικὴ Ὀρθόδοξος Πίστις εἶναι τὸ φάρμακον τῆς ἀναστάσεως ἀπὸ ὄλας τὰς αἱρέσεις, ὅπως καὶ ἂν αὖται ὀνομάζωνται. Εἰς τελευταίαν ἀνάλυσιν, κάθε αἵρεσις εἶναι ἀπὸ τὸν ἄνθρωπον καὶ "κατ' ἄνθρωπον"· κάθε μία ἀπὸ αὐτᾶς τοποθετεῖ τὸν ἄνθρωπον εἰς τὴν θέσιν τοῦ Θεανθρώπου, ἀντικαθιστᾶ τὸν Θεάνθρωπον διὰ τοῦ ἀνθρώπου. Μὲ τοῦτο ἀρνεῖται καὶ ἀπορρίπτει τὴν Ἐκκλησίαν... Ἡ μόνη σωτηρία ἀπὸ αὐτὸ εἶναι ἡ ἀποστολικὴ θεανθρωπίνη πίστις, δηλαδὴ ὁλικὴ ἐπιστροφὴ εἰς τὴν θεανθρωπίνην ὁδὸν τῶν ἁγίων Ἀποστόλων καὶ τῶν ἁγίων Πατέρων. Τοῦτο δὲ σημαίνει ἐπιστροφὴν εἰς τὴν ἄμωμον ὀρθόδοξον πίστιν των καὶ εἰς τὸν Θεάνθρωπον Χριστόν, εἰς τὴν κεχαριτωμένην θεανθρωπίνην ζωὴν των ἐν τὴ Ἐκκλησία διὰ τοῦ Ἅγιου Πνεύματος, εἰς τὴν ἐν Χριστῷ ἐλευθερίαν των... Ἄλλως, χωρὶς τὴν ἀποστολικὴν καὶ ἁγιοπατερικὴν ὁδόν, χωρὶς τὴν ἀποστολικὴν καὶ ἁγιοπατερικὴν ἀκολούθησιν ὄπισθεν τοῦ μόνου ἀληθινοῦ Θεοῦ εἰς ὅλους τούς κόσμους, καὶ τὴν λατρείαν τοῦ μόνου ἀληθινοῦ καὶ Ἀειζώου Θεοῦ, τοῦ Θεανθρώπου καὶ Σωτῆρος Χριστοῦ, εἶναι βέβαιον ὅτι ὁ ἄνθρωπος θὰ καταποντισθῆ εἰς τὴν νεκρὰν θάλασσαν τῆς εὐρωπαϊκῆς πολιτισμένης εἰδωλολατρίας καὶ ἀντὶ τοῦ Ζῶντος καὶ Ἀληθινοῦ Θεοῦ, θὰ λατρεύση τὰ ψευδοείδωλα τοῦ αἰῶνος τούτου, εἰς τὰ ὁποία δὲν ὑπάρχει σωτηρία, οὔτε ἀνάστασις, οὔτε θέωσις διὰ τὸ θλιμμένον ὄν, τὸ ὀνομαζόμενον ἄνθρωπος(8).

ΠΑΡΑΠΟΜΠΑΙ:

(1) Ἀρχιμ. Γεωργίου Καψάνη, Καθηγουμένου Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὅρους, «Ἡ Ἐκκλησιολογικὴ Αὐτοσυνειδησία τῶν Ὀρθοδόξων ἀπὸ τῆς Ἁλώσεως μέχρι τῶν ἀρχῶν τοῦ 20ού αἰῶνος», στὸν συλλογικὸ τόμο «ΕΙΚΟΣΙΠΕΝΤΑΕΤΗΡΙΚΟΝ» (ἀφιέρωμα στὸν Μητροπολίτη Νεαπόλεως καὶ Σταυρουπόλεως κ. Διονύσιο), Θεσσαλονίκη 1999, σ. 124. Βλ. ἐπίσης Ἀθανασίου Γιέβτιτς, ἐπισκόπου Βανάτου (νῦν πρώην Ζαχουμίου καὶ Ἐρζεγοβίνης), «Ἡ Οὐνία ἐναντίον τῆς Σερβικῆς Ὀρθοδοξίας», στὸν συλλογικὸ τόμο «Η ΟΥΝΙΑ ΧΘΕΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ», ἔκδ. Ἁρμός, Ἀθῆναι 1992. Περὶ τῆς δραστηριότητος τῆς Οὐνίας στὴν Τρανσυλβανία, βλ. «30 Βίοι Ρουμάνων Ἁγίων», ἔκδ. Ὀρθοδόξου Κυψέλης, Θεσ/νίκη 1992, σ. 123.

(2) Dimitru Staniloae, «Γιὰ ἕνα Ὀρθόδοξο Οἰκουμενισμό», ἔκδ. Ἄθως, Πειραιεὺς 1976, σ. 19-20.

(3) «Ὀρθοδοξία καὶ Ἰσλάμ», ἔκδ. Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου 1997, σ. 16.

(4) Ἒνθ' ἀνωτ., σ. 9-11.

(5) Βλ. Περιοδ. «Ἀπόστολος Βαρνάβας», Λευκωσία Κύπρου, τ.10/2001, σ. 411-423.

(6) Φ. Ντοστογιέβσκη, «Ἀδελφοὶ Καραμάζωφ», ἔκδ. Γκοβόστη, Ἀθῆναι, σ. 99-121.

(7) Ἀρχιμ. Ἰουστίνου Πόποβιτς, «Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία καὶ Οἰκουμενισμός», ἔκδ. Ὀρθόδοξος Κυψέλη, Θὲσ/νίκη 1974, σ. 238 καὶ 251-252.

(8) Ἒνθ' ἀνωτ. σ. 256-257.

Ἅγιον Ὅρος, 24 Μαρτίου 2006

alopsis.gr

http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2015/09/blog-post_70.html

Η ΥΠΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΖΩΗΣ

Η  ΥΠΕΥΘΥΝΟΤΗΣ  ΤΗΣ  ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ  ΖΩΗΣ

Αποστολικό Ανάγνωσμα

Κυριακή Προ της Υψώσεως

(Γαλ. στ' 11-18) 

Όταν κανείς βρίσκεται σε θέση υπεύθυνη και είναι  ο ίδιος συνειδητοποιημένη προσωπικότητα, είναι αδύνατον να ησυχάσει όταν αντιλαμβάνεται πως κάποιος κίνδυνος παραμονεύει στο να ανατρέψει το έργο του. Και αν αυτό συμβαίνει σε όλους τούς άλλους τομείς και μάλιστα αυτούς που έχουν να κάμουν με τον άνθρωπο, πολύ περισσότερο η αγωνία αγγίζει τον ποιμένα. Αυτό ακριβώς βλέπουμε και στην περίπτωση του Απ. Παύλου. Τους γράφει με μεγάλα γράμματα και στο τέλος τούς προσθέτει, τονίζοντας τα όσα αναφέραμε. “Του λοιπού κόπους μοι μηδείς παρεχέτω· εγώ γαρ τα στίγματα του Κυρίου Ιησού εν τω σώματί μου βαστάζω”.  Δηλ. Δώστε επιτέλους προσοχή διότι τα ζητήματα της πίστεως δεν είναι απλή υπόθεσις. Είμαι γνήσιος απόστολος του Χριστού και επάνω στο σώμα μου φέρω τα σημάδια των πληγών που έλαβα για τον Κύριο! 

Λόγια όντως συγκλονιστικά που μεταφέρουν ακόμα και στον πλέον σκληροτράχηλο τον πόνο, τον αγώνα αλλά και την ποιμαντική αποστολική  μέριμνα, μήπως και οι νεοφώτιστοι πιστοί παρασυρθούν από τις πλάνες και τις αιρέσεις που έκαναν την εμφάνισή τους.

Τα λόγια όμως αυτά του Αποστόλου των Εθνών μάς δίνουν την αφορμή ώστε να δούμε και εμείς για ακόμα μία φορά τα μεγάλα και βασικά θέματα της Ορθοδόξου πίστεώς μας που καταλήγουν σε αυτή την σωτηρία μας.

Έχουμε, αλήθεια, ποτέ μελετήσει στα σοβαρά γιατί ζούμε και γιατί υπάρχουμε; Και μόνο αυτό το ερώτημα εάν θέσουμε  στον εαυτό μας, είναι ικανό να μας αφυπνίσει και να μας οδηγήσει εις την οδόν τής πίστεως και της Ευαγγελικής αρετής. Και τούτο, διότι η σύντομη αυτή ζωή μας, όσα έτη κι αν διανύσουμε επάνω στην γη, δεν είναι παρά μια προετοιμασία για την άλλη, την πραγματική ζωή. Είναι ένας αγώνας ευλογημένος για τον κάθε συνειδητό Ορθόδοξο πιστό, από το κατ' εικόνα προς το καθ' ομοίωσιν. Δεν είμαστε ζώα άλογα και υπάρξεις δίχως ψυχή και πνοή ανωτέρα.

Και ακριβώς για την ψυχή μας αυτή την αθάνατη ο Κύριος τονίζει ερωτώντας: “τι γαρ ωφελήσει άνθρωπον εάν κερδήση τον κόσμον όλον, και ζημιωθή την ψυχήν αυτού; ή τι δώσει άνθρωπος αντάλλαγμα της ψυχής αυτού;”.

Αυτή είναι η πραγματικότητα που χρειάζεται συνεχώς να μας κρατά άγρυπνους ώστε να αποφεύγουμε τις παγίδες τού εχθρού και του αθέου κόσμου.

Αλλά για να γίνει αυτό χρειάζεται ολοένα και περισσότερο να μορφώνουμε την ψυχή μας. Και όταν γίνεται λόγος περί ψυχικής μορφώσεως εννοούμε την καλλιέργεια διά του θείου και αυθεντικού κηρύγματος, της τακτικής μυστηριακής ζωής όπου εξασφαλίζεται διά της καθοδηγήσεως των Αγίων εντός τού Λειτουργικού Σώματος της Εκκλησίας μας.

Εάν δεν υπάρχει αυτή η μόρφωσις, τότε ο άνθρωπος, παρά την σοφία τού κόσμου τούτου που μπορεί να φέρει, και μάλιστα σε πολύ υψηλό βαθμό, καταντά ένας “ζωντανός νεκρός”. Μια ταλαίπωρη ύπαρξις που περιφέρει την πνευματική νέκρωση, αδυνατώντας να γευθεί την ουσία τής ζωής και να ξεδιψάσει από τα νάματα της χαράς και της ευτυχίας που χαρίζει ο ίδιος ο Χριστός.

Αλλοίμονο λοιπόν στον άνθρωπο ο οποίος παραμελεί τα ύψιστα αυτά ζητήματα που κάνουν τον άνθρωπο, όντως άνθρωπο και τον οδηγούν προς τον ευλογημένον του προορισμό. Και ευτυχισμένη η προσωπικότητα που με θερμή καρδιά και άγρυπνον νουν από “φυλακής πρωίας μέχρι νυκτός” μελετά και βιώνει το Θεανδρικό πρόσωπο του Χριστού μας, ερευνά τις κλίσεις τής ψυχής, διδάσκεται τα της σωτηρίας και προσαρμόζει τον βίον του και τους περί αυτόν στις θείες εντολές.

Πράγματι, το πρόσωπο, την κοινωνία και όλη την ανθρωπότητα, δεν θα την σώσουν οι φιλοσοφίες τού κόσμου τούτου, όπως και τους πρώτους Χριστιανούς αδυνατούσε να τους λυτρώσει ο Μωσαϊκός νόμος με όλες του τις διατάξεις. Μόνο ο Χριστός “ημάς εξηγόρασεν εκ της κατάρας του νόμου” και φυσικά μάς εξαγοράζει απ' όλες τις “διατάξεις” και τις “κατάρες” που στραγγαλίζουν τις ψυχές και πνίγουν τους ανθρώπους, οι οποίοι γνωρίζουν τι ζητούν, αδυνατούν όμως να το κατορθώσουν, αφού αγνοούν τον Θεάνθρωπο. Τι κι αν σε κάποιες καταστάσεις μετά από κόπο και έρευνα, ανακαλύπτει κανείς ψήγματα χρυσού; Τι κι αν κάποιες πυγολαμπίδες φωσφορίζουν αφού δεν διαλύουν το έρεβος του υπαρξιακού σκότους και συνεχίζει ο άνθρωπος να βαδίζει ως τυφλός και ανήμπορος δυστυχισμένος; Ναι, πολύ ορθά ο ποιητής σημειώνει για όλα αυτά τα του κόσμου καλά: “ήταν φώτα, χίλια φώτα, μα δεν ήτανε το φως”!

Ας έχει όμως δόξα ο Θεός. Αυτό που δεν μπορούσε να μας το προσφέρει ούτε ο Άγγελος, ούτε άνθρωπος, ήλθε και μας το χάρισε ο ίδιος ο Χριστός. Αυτός θυσιάζεται και δίνει το αίμα του εν μέσω πόνων και ονειδισμών, μόνο και μόνο για τη σωτηρία μας. Και το γεγονός τούτο που ξεπερνά τις δυνάμεις τού ανθρώπου, μας δίνει να καταλάβουμε πόσο σοβαρή υπόθεση είναι η σωτηρία τής ψυχής μας, αφού ο Θεός θυσιάζει τον μονογενή του Υιόν, για να κερδηθεί η υπόθεση αυτή μέσω τής ελευθέρας αποδοχής τού ανθρώπου. 

Αδελφοί μου. Ας μη σπαταλούμε τον χρόνο τής ζωής μας στις ματαιότητες και ας μη μας ξεγελούν οι “σειρήνες” τής αμαρτίας. Οπωσδήποτε, αφού ζούμε στον κόσμο θα προσπαθούμε να δείχνουμε άψογη, δηλαδή χριστιανική συμπεριφορά. Ταυτοχρόνως όμως ας προσέξουμε μήπως το πνεύμα τού κόσμου τούτου μάς απορροφήσει την ικμάδα τής ψυχής. Ας προσέξουμε μη τυχόν η αμαρτία μάς απονευρώσει και τελικώς παραμένουμε αναίσθητοι στις προσκλήσεις τής χάριτος. Και φυσικά, δεν υπάρχει μεγαλύτερη πλάνη από το να νομίσει ο άνθρωπος ότι μπορεί να δώσει την μισή του ψυχή στον κόσμο τής αμαρτίας και την άλλη μισή να την προσφέρει στον Θεό.

Θα κλείσουμε με κάτι συγκλονιστικό επί του θέματος αυτού μέσα από την Ιστορία.

Όταν οι Ρωμαίοι νίκησαν τον βασιλέα τής Συρίας Αντίοχο, του επέβαλαν μεταξύ των άλλων να τους παραδώσει και τον μισό του στόλο. Ο Αντίοχος χάρηκε που θα του έμενε ο άλλος μισός. Με έκπληξη όμως και τρόμο είδε τους Ρωμαίους να πριονίζουν στη μέση το κάθε πλοίο. Ναι. Μ' αυτό τον σκληρό τρόπο οι νικητές έκαμαν τον ηττημένο βασιλιά να ταπεινωθεί πιο πολύ.

Ακόμα χειρότερα όμως γίνονται τα πράγματα όταν δώσουμε με την θέλησή μας, όχι την μισή, αλλά και το ελάχιστο της ψυχής μας στον εχθρό. Τελικώς καταντά άχρηστη όλη μας η ζωή.

Αμήν.

Αρχιμ.  Ιωήλ  Κωνστάνταρος

«Κρίνεται ἡ Ἑλλάδα· τὸ πέρασμά μας στὸ 2000 κι. ὅλα αὐτὰ μυρίζουν θάνατο»

Γέρων Μωϋσῆς Ἁγιορείτης

Ὁμιλία περὶ τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ

στὸ Ἀρχονταρίκι τοῦ Ἱ. Ν. Ἁγίου Ἀντωνίου Θεσσαλονίκης (1999) 

 

(Ακούστε την ομιλία στο τέλος του κειμένου)

 

Τὴν Κυριακή, 14 Νοεμβρίου τοῦ 1999, ἀνήμερα τῆς μνήμης τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, Ἀρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης, ὁ ὁσιολογιώτατος Γέρων Μωϋσῆς Ἁγιορείτης, προσκεκλημένος ἀπὸ τὸν Πρωτοπρεσβύτερο π. Θεόδωρο Ζήση στὸ Ἀρχονταρίκι τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου Θεσσαλονίκης, ἀπευθύνει σύντομο λόγο μετὰ τὴ Θεία Λειτουργία. Ὁ λόγος, πέραν τῆς ἀναπτύξεως τῆς σπουδαιότητος τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία, εἶναι σημαντικὸς καὶ διότι «προφητικῶς» καὶ ἁγιοπατερικῶς μέμφεται τὴν ἐπίδοση πανδήμου τῆς Ἑλλάδος στὸ Χρηματιστήριο καὶ τὴν - ἀναμενόμενη τότε ἔνταξη τῆς Ἑλλάδος στὴν ΟΝΕ· ὅπως χαρακτηριστικῶς λέγει ὁ Γέρων Μωϋσῆς: «παρὰ τὶς πολλὲς δυσκολίες καὶ τὰ προβλήματα ἡ Ἑλλάδα καὶ σήμερα παράγει Ἁγίους καὶ ἥρωες· αὐτὴ εἶναι ἡ παραγωγὴ τῆς Ἑλλάδος. Ἔ, αὐτὴ τὴν παραγωγὴ ἐμεὶς δὲν τὴν ἐκτιμᾶμε, δὲν ἐντρυφᾶμε σὲ αὐτήν, δὲν τὴν πιστεύουμε, δὲν τὴν ζοῦμε! ... Σήμερα το ὄνειρο τῆς Ἑλλάδος ὁλοκλήρου εἶναι ἡ ἔνταξή μας στὴν ΟΝΕ· δὲν ἀκοῦς ἄλλη συζήτηση, σὲ ὅλη τὴν Ἑλλάδα αὐτὸ εἶναι ... Καταλαβαίνετε ποιά εἶναι ἡ ἐκτροπή, ἔ, ἡ ἐκτροπή; ... Ἡ φιλοχρηματία, ἡ φιληδονία καὶ ἡ φιλοδοξία εἶναι σὲ φλεγμονὴ. Κρίνεται ἡ Ἑλλάδα· τὸ πέρασμά μας στὸ 2000 μᾶς κρίνει. Θὰ ζήσουμε ἢ δὲν θὰ ζήσουμε; Διότι ὅλα αὐτὰ μυρίζουν θάνατο. Δὲν μυρίζουν ζωή, δὲν μυρίζουν Χριστό!» (33’30’’ καὶ ἑξῆς).

Περίληψη τῆς ὁμιλίας

 

Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς δὲν εἶναι πρωτότυπος στὴ διδασκαλία του, ἀλλ’ ἀντιθέτως ἡ διδασκαλία του ἀποτελεῖ συμπύκνωση τῆς προγενέστερης θεολογίας· ἐπίσης, ἦταν κάτοχος πλουσιωτάτης παιδείας, κληρονόμος δὲ καὶ οἰκογενειακῆς ἀρετῆς. Παρὰ ταῦτα ὁ Ἅγιος δὲν  ἦλθε στὸ Ἅγιον Ὄρος γιὰ νὰ γίνει διδάσκαλος, ἀλλὰ μαθητής· ἦταν οἱ ἀνάγκες τῆς ἐποχῆς του ποὺ ὁδήγησαν στὸ νὰ γίνει διδάσκαλος καὶ πρόμαχος τῆς Ὀρθοδοξίας.

Ἐμεῖς συνήθως συγκρίνουμε τοὺς ἑαυτούς μας μὲ τὴν ὁλοφάνερη ἁμαρτία καὶ ὄχι μὲ τοὺς Ἁγίους, ὅπως εἶναι τὸ πρέπον. Ὅμως τὸ ἄκτιστον φῶς ὁρᾶται μετὰ τὴ συναίσθηση τοῦ ἐσωτέρου σκότους μας. Ἕνα ἀπὸ τὰ ὡραιότερα ἔργα του, τὸ «Ὑπὲρ τῶν ἱερῶς ἡσυχαζόντων», ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς  τὸ ἔγραψε στὴ φυλακή· αὐτὸ ἀποδεικνύει ὅτι ἡ ἡσυχία εἶναι τροπικὴ καὶ ἐσωτερική, ἀλλὰ ὄχι τοπική. Τὸ ἴδιο ἔγινε καὶ μὲ τὸ σύγγραμμά του «Πρὸς Ξένην Μονάζουσαν»· ὁ Ἅγιος γρηγόριος ἦταν πάντοτε καὶ παντοῦ Μοναχός. Ακόμη καὶ στὴ φυλακὴ ὅπου τὸν ἔκλεισαν οἱ ἐξισλαμισθέντες Χιόνες.

Χωρὶς τὸν Ἅγιο Γρηγόριο τὸν Παλαμᾶ θὰ ἦταν πολὺ διαφορετικὴ ἡ Ἐκκλησία σήμερα, θὰ ἤμασταν δυτικοί, Προτεστάντες, μπολιασμένοι μὲ οὑμανισμό. Εἶναι σπουδαῖος ὁ Ἅγιος Γρηγόριος καὶ κατατάσσεται ἱεραρχικῶς μαζὶ μὲ τοὺς Τρεῖς Ἱεράρχες. Τὸ μήνυμά του εἶναι σπουδαῖο, ὅτι δηλαδὴ ἐμεῖς οἱ τιποτένοι ἄνθρωποι μετέχουμε στὶς ἄκτιστες ἐνέργειες τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος γίνεται γιὰ μᾶς τὰ πάντα. Ταπεινώθηκε ὁ Θεὸς γιὰ νὰ ἀνυψωθεῖ ὁ ἄνθρωπος. Ἂν ὅμως δὲν εἶχαν ἀναφυεῖ προβλήματα, δὲν θὰ ἦταν γνωστὸς ὁ Ἅγιος Παλαμᾶς· ἡ νίκη τοῦ Παλαμᾶ εἶναι καὶ νίκη τοῦ Ἁγίου Ὄρους, τῶν ἀφανῶν Πατέρων καὶ τῆς Παραδόσεως τους.

Ἡ γνώση τοῦ Παλαμᾶ δὲν τὸν ἔκανε ὑπερήφανο, ἀλλὰ ὑπομονετικὸ καὶ ταπεινό, καὶ αὐτὸς τὴν ἔθεσε στὴν ὐπηρεσία τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ Παναγία τοῦ ἐδίδαξε τὴν Θεολογία. Χάρις σ’ αὐτὸν δέ, ὁριοθετήθηκε καὶ ἐπισημοποιήθηκε ἡ ἤδη προϋπάρχουσα διδασκαλία τοῦ Ἡσυχασμοῦ. Τὸ Εὐαγγέλιο καὶ ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἡσυχαστικὰ καὶ λοιπὸν πρέπει καὶ ἐμεῖς νὰ ἡσυχάζουμε, βλέποντας τὸν ἑαυτό μας, πρέπει νὰ γίνουμε μικροὶ καὶ ταπεινοὶ Ἡσυχαστές. (τὰ ὡς ἄνω ἕως τὸ 00.17.58)

1η   Ἐρώτηση (π. Θεοδώρου Ζήση): Περὶ τῆς διαφοροποιήσεως τῶν κοσμικῶν καὶ τῶν Μοναχῶν στὴν ἄσκηση τῆς νοερᾶς προσευχῆς· σχετικὸ περιστατικὸ τοῦ Ἰὼβ τοῦ Ἡσυχαστοῦ στὸ Βίο τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου (00:18:00 – 00:18:59)

Ἀπάντηση: Ὑπάρχει περιστατικὸ μὲ γυναῖκα ποὺ προσευχόταν «μόνο» 7 ὧρες τὴν ἡμέρα (ὅπως λέγει σὲ γράμμα της πρὸς τὸν Γέροντα Παΐσιο)· δὲν ὑπάρχει ἄλλο Εὐαγγέλιο γιὰ τοὺς κοσμικοὺς καὶ ἄλλο γιὰ τοὺς Μοναχούς· βεβαίως, δὲν μπορεῖ καὶ δὲν πρέπει ἀπολύτως νὰ μεταφερθεῖ ἡ μοναχικὴ ζωὴ στὸν κόσμο, ἀλλὰ πρέπει ὅλοι νὰ ἀσκοῦμε τὴ νοερὰ καὶ ἀδιάλειπτη προσευχή. Ἡ σημασία τῆς προσευχῆς «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με» εἶναι μεγίστη. Τὸ φόρεμα τῆς προσευχῆς εἶναι ἡ ταπεινὴ συναίσθηση τῆς γυμνότητάς μας. Ἡ συστηματικὴ ἐξάσκηση τῆς προσευχῆς ἀπαιτεῖ ὁπωσδήποτε καὶ ἔμπειρο ὁδηγό. (00:19:01 - 00:24:04)

2η   Ἐρώτηση: Πέραν τῆς πολεμικῆς κατὰ τοῦ Βαρλαὰμ τοῦ Καλαβροῦ, ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ἔκανε πολεμικὴ καὶ κατὰ τοῦ Ἰσλὰμ· ποιά εἶναι ἡ σημασία τῆς γιὰ τοὺς διαθρησκειακοὺς διαλόγους; (00:24:05 -00:25:00)

Ἀπάντηση: Δὲν εἴμαστε κατὰ τῶν διαλόγων οἱ Ὀρθοδοξοι, οὔτε τοὺς φοβόμαστε. Ὅμως, στὶς ἐργασίες τῶν διαλόγων ἐπεισέρχεται συγκρητισμός, σύγχυση· πρέπει νὰ γίνονται οἱ διάλογοι ἐν ἀγάπῃ, ἀλλὰ καὶ ἐν εἰλικρινείᾳ. Ὅταν δὲν ἔχουμε οἱ Ὀρθόδοξοι βίωμα τῆς Ἀληθείας,τότε καὶ πρὸς τοὺς ἑτεροθρήσκους καὶ τοὺς ἑτεροδόξους αἰσθανόμαστε μειονεκτικά· εἶναι λάθος! Δὲν μισοῦμε κανέναν, ἀλλὰ δὲν βοηθοῦμε τοὺς ἄλλους, ὅταν λόγῳ χλιαρότητος δὲν ὁμολογοῦμε τὴν Ἀλήθεια. Χρειάζεται βιωματικὴ πίστη, ἀκόμη κι ἂν λείπει ἡ θεολογικὴ γνώση. Οἱ σύγχρονοι ὅσιοι Γεροντάδες ἦταν «παλαμικοὶ», ἐφαρμόζοντας τὴν διδασκαλία του Ἁγίου Παλαμᾶ. ἀκόμη κι ἂν ἐνδεχομένως δὲν μποροῦσαν νὰ τὴν ἀναπτύξουν διδακτικά. Βίωμα = καθαρότητα. Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος μιλοῦσε μὲ ἀγάπη, αὐστηρότητα καὶ εἰλικρίνεια, χωρὶς νὰ ἀφήνει περιθώρια παρανοήσεως ὅτι οἱ καὶ οἱ ἀντίπαλοί του ἔχουν δίκαιο. Τότε εἶχε παρασυρθῆ μέρος τῆς Εκκλησίας. Ἱεράρχες φυλάκισαν τὸν Ἅγιο Γρηγόριο. Οἱ διάλογοι λοιπὸν πρέπει νὰ γίνονται μὲ προσοχή· εἶναι ἁμάρτημα καὶ μέγα λάθος οἱ συμπροσευχὲς μὲ ἑτεροθρήσκους, διότι ἀμβλύνεται τὸ ὀρθόδοξο αἰσθητήριο τοῦ ἁπλοῦ Ποιμνίου τῆς Ἐκκλησίας (00:25:02 – 00:30:24)

3η Ἐρώτηση: Περὶ τῆς ἐν τῇ πράξει προσεγγίσεως μὲ τοὺς ἑτεροθρήσκους χάριν δῆθεν προσελκύσεως, πόσο ἐπικίνδυνη εἶναι; (00:30:25 – 00:31:34)

Ἀπάντηση:  Ὑπάρχει πρόβλημα, ἰδιαιτέρως στὴν ὀρθόδοξη διασπορά τοῦ ἐξωτερικοῦ, ὅπου γίνονται καὶ μεικτοὶ γάμοι μὲ ἑτεροθρήσκους καὶ ὅπου δὲν ὑπάρχει σταθερὴ πίστη στὰ Δόγματα τῆς Ἐκκλησίας· ἀπαιτεῖται φωτισμὸς γιὰ τὴ διόρθωση τῆς καταστάσεως αὐτῆς καὶ τὴν ὀρθὴ ὁμολογία. Δέν εἶναι ἀγάπη ὅταν δεν βοηθοῦμε τὸν ἄλλο νὰ βρεῖ τήν Ἀλήθεια. Ἡ Εὐρώπη προσδοκᾶ ἀπὸ μᾶς τὴν πνευματικότητα, ἀλλὰ ἐμεῖς στὴν Ἑλλάδα ἀπαλείψαμε ἀκόμη καὶ τὴν ἀναφορά στὸ Θεό· τὰ τελευταῖα 80 χρόνια σὲ πολιτικό λόγο στὴν Ἑλλάδα δὲν ἔχει ἀκουσθεῖ ἡ λέξη «Θεός» καὶ  – μολονότι παράγουμε Ἁγίους και ἥρωες – ἐπιδιδόμαστε στὰ τῆς Οἰκονομικῆς Νομισματικῆς Ἑνώσεως καὶ στὸ Χρηματιστήριο, τὸ ὁποῖο εἶναι πάνδημος τζόγος. Φιλοχρηματία, φιληδονία και φιλοδοξία εἶναι σὲ φλεγμονὴ στὴν Ἑλλάδα. Τὸ πέρασμά μας πρὸς τὸ ἔτος 2000 μᾶς κρίνει. Ἡ Ἑλλάδα κρίνεται (00:31:35 – 00:35:34).

4η Ἐρώτηση: Περὶ τῶν Γερόντων, ἀφοῦ εἶναι «οἰκίες» τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, γιατί δὲν προβάλλονται ἀπὸ τὴν Παιδεία ὡς ἔνθεα πρότυπα βίου; (00:35:36 – 00:37:23)

Ἀπάντηση: Σἠμερα ὑπάρχει ἐσφαλμένη ἀγωγή, ἐπιδίωξη χρημάτων και ψευδαίσθηση ὅτι θὰ εἴμαστε πάντοτε ἐπιτυχημένοι· ἀπεργίες γίνονται μόνο γιὰ αὔξηση τοῦ μισθοῦ καὶ ὄχι γιὰ θέματα πολιτισμικοῦ ἤθους. Χρειάζεται προσοχὴ ἔναντι τοῦ φαινομένου τῆς γεροντολογίας· ὑπάρχει ἡ ἀνάγκη ἐντρυφήσεως στὰ πατερικὰ κείμενα, στὰ ὁποῖα ὀφείλεται καὶ ἡ ἐμφάνιση Γερόντων· πρέπει ἀκόμη νὰ διατηρεῖται ἡ πνευματικὴ ἀσφάλεια καὶ ἡ ἀφάνεια τῶν Ἁγίων, πρέπει δηλαδὴ αὐτοὶ νὰ εἶναι κρυμμένοι καὶ ἐμεῖς πρέπει νὰ τοὺς ἀναζητοῦμε. Βέβαια, εἶναι λάθος τοῦ κόσμου ὅτι δὲν τιμᾷ τοὺς Ἁγίους, ἀλλὰ τοὺς «ἀστέρες». Ἡ αλήθεια ὅμως τελικῶς θὰ ἐπικρατήσει, διότι ἡ δύναμη τοῦ Πνεύματος δὲν εἶναι μὲ τοὺς ἀριθμούς. (00:37:24 – 00:46:14)

Επιμέλεια:  www.impantokratoros.gr

Download  Γέρων Μωϋσῆς Ἁγιορείτης Ὁμιλία περὶ τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ στὸ Ἀρχονταρίκι τοῦ Ἱ. Ν. Ἁγίου Ἀντωνίου Θεσσαλονίκης (1999)

Η Θεοτόκος, Αγ. Σιλουανού

Ὅταν ἡ ψυχή κατέχεται ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, τότε, ὤ, πῶς εἶναι ὅλα εὐχάριστα, ἀγαπημένα καί χαρούμενα. Αὐτή ἡ ἀγάπη ὅμως συνεπάγεται θλίψη· κι ὅσο βαθύτερη εἶναι ἡ ἀγάπη, τόσο μεγαλύτερη εἶναι κι ἡ θλίψη.

Ἡ Θεοτόκος δέν ἁμάρτησε ποτέ, οὔτε κἄν μέ τό λογισμό, καί δέν ἔχασε ποτέ τή Χάρη, ἀλλά κι Αὐτή εἶχε μεγάλες θλίψεις. Ὅταν στεκόταν δίπλα στό Σταυρό, τότε ἦταν ἡ θλίψη Της ἀπέραντη σάν τόν ὠκεανό κι οἱ πόνοι τῆς ψυχῆς Της ἦταν ἀσύγκριτα μεγαλύτεροι ἀπό τόν πόνο τοῦ Ἀδάμ μετά τήν ἔξωση ἀπό τόν Παράδεισο, γιατί κι ἡ ἀγάπη Της ἦταν ἀσύγκριτα μεγαλύτερη ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Ἀδάμ στόν Παράδεισο. Κι ἄν ἐπέζησε, ἐπέζησε μόνο μέ τή Θεία δύναμη, μέ τήν ἐνίσχυση τοῦ Κυρίου, γιατί ἦταν θέλημά Του νά δῆ τήν Ἀνάσταση κι ὕστερα, μετά τήν Ἀνάληψή Του, νά παραμείνη παρηγοριά καί χαρά τῶν Ἀποστόλων καί τοῦ νέου χριστιανικοῦ λαοῦ.

Ἐμεῖς δέν φτάνουμε στήν πληρότητα τῆς ἀγάπης τῆς Θεοτόκου, καί γι᾽ αὐτό δέν μποροῦμε νά ἐννοήσωμε πλήρως τό βάθος τῆς θλίψεώς Της. Ἡ ἀγάπη Της ἦταν τέλεια. Ἀγαποῦσε ἄπειρα τό Θεό καί Υἱό Της, ἀλλ᾽ ἀγαποῦσε καί τό λαό μέ μεγάλη ἀγάπη. Καί τί αἰσθανόταν τάχα, ὅταν ἐκεῖνοι, πού τόσο πολύ ἀγαποῦσε ἡ Ἴδια καί πού τόσο πολύ ποθοῦσε τή σωτηρία τους, σταύρωναν τόν ἀγαπημένο Υἱό Της;

Αὐτό δέν μποροῦμε νά τό συλλάβωμε, γιατί ἡ ἀγάπη μας γιά τό Θεό καί τούς ἀνθρώπους εἶναι λίγη. Κι ὅμως ἡ ἀγάπη τῆς Παναγίας ὑπῆρξε ἀπέραντη καί ἀκατάληπτη, ἔτσι ἀπέραντος ἦταν κι ὁ πόνος Της πού παραμένει ἀκατάληπτος γιά μᾶς.

Ἄσπιλε Παρθένε Θεοτόκε, πές σ᾽ ἐμᾶς τά παιδιά Σου, πῶς ἀγαποῦσες τόν Υἱό Σου καί Θεό, ὅταν ζοῦσες στή γῆ; Πῶς χαιρόταν τό πνεῦμα Σου γιά τό Θεό καί Σωτῆρα Σου; Πῶς ἀντίκρυζες τήν ὀμορφιά τοῦ προσώπου Του; Πῶς σκεφτόσουν ὅτι Αὐτός εἶναι Ἐκεῖνος, πού Τόν διακονοῦν μέ φόβο καί ἀγάπη ὅλες οἱ Δυνάμεις τῶν οὐρανῶν;

Πές μας, τί ἔνοιωθε ἡ ψυχή Σου, ὅταν κρατοῦσες στά χέρια Σου τό Θαυμαστό Νήπιο; Πῶς τό ἀνέτρεφες; Πῶς πονοῦσε ἡ ψυχή Σου, ὅταν μαζί μέ τόν Ἰωσήφ Τόν ἀναζητοῦσες τρεῖς μέρες στήν Ἱερουσαλήμ; Ποιάν ἀγωνία ἔζησες, ὅταν ὁ Κύριος παραδόθηκε στήν σταύρωση καί πέθανε στό Σταυρό;

Πές μας, ποιά χαρά αἰσθάνθηκες γιά τήν Ἀνάσταση ἤ πῶς σπαρταροῦσε ἡ ψυχή Σου ἀπό τόν πόθο τοῦ Κυρίου μετά τήν Ἀνάληψη;

Οἱ ψυχές μας λαχταροῦν νά γνωρίσουν τή ζωή Σου μέ τόν Κύριο στή γῆ· ἀλλά Σύ δέν εὐδόκησες νά τά παραδώσης ὅλ᾽ αὐτά στή Γραφή, ἀλλά σκέπασες τό μυστήριό Σου μέ σιγή.

Πολλά θαύματα καί ἐλέη εἶδα ἀπό τόν Κύριο καί τή Θεοτόκο, ἀλλά μοῦ εἶναι τελείως ἀδύνατο ν᾽ ἀνταποδώσω κάπως αὐτή τήν ἀγάπη.

Τί ν᾽ ἀναταποδώσω ἐγώ στήν Ὑπεραγία Θεοτόκο, πού δέν μέ περιφρόνησε ἐνῶ ἤμουν βυθισμένος στήν ἁμαρτία, ἀλλά μ᾽ ἐπισκέφθηκε σπλαγχνικά καί μέ συνέτισε; Δέν Τήν εἶδα, ἀλλά τό Ἅγιο Πνεῦμα μοῦ ἔδωσε νά Τήν ἀναγνωρίσω ἀπό τά γεμάτα χάρη λόγια Tης καί τό πνεῦμα μου χαίρεται κι ἡ ψυχή μου παρασύρεται τόσο ἀπό τήν ἀγάπη πρός Αὐτήν, ὥστε καί μόνη ἡ ἐπίκληση τοῦ ὀνόματός Tης γλυκαίνη τήν καρδιά μου.

Ὅταν ἤμουν νεαρός ὑποτακτικός, προσευχόμουν μιά φορά μπροστά στήν εἰκόνα τῆς Θεομήτορος καί μπῆκε τότε στήν καρδιά μου ἡ προσευχή τοῦ Ἰησοῦ κι ἄρχισε ἀπό μόνη της νά προφέρεται ἐκεῖ.

Μιά ἄλλη φορά ἄκουγα στήν ἐκκλησία τήν ἀνάγνωση τῶν προφητειῶν τοῦ Ἡσαΐα, καί στίς λέξεις «Λούσασθε καί καθαροί γίνεσθε» (Ἡσ. α ́ 16) σκέφτηκα: «Μήπως ἡ Παναγία ἁμάρτησε ποτέ, ἔστω καί μέ τό λογισμό;». Καί, ὤ τοῦ θαύματος! Μέσα στήν καρδιά μου μιά φωνή ἑνωμένη μέ τήν προσευχή πρόφερε ρητῶς: «Ἡ Θεοτόκος ποτέ δέν ἁμάρτησε, οὔτε κἄν μέ τήν σκέψη». Ἔτσι τό Ἅγιο Πνεῦμα μαρτυροῦσε στήν καρδιά μου γιά τήν ἁγνότητά Της.

Ἐν τούτοις κατά τόν ἐπίγειο βίο Tης δέν εἶχε ἀκόμα τήν πληρότητα τῆς γνώσεως καί ὑπέπεσε σ᾽ ὁρισμένα ἀναμάρτητα λάθη ἀτέλειας. Αὐτό φαίνεται ἀπό τό Εὐαγγέλιο· ὅταν ἐπέστρεφε ἀπό τήν Ἱερουσαλήμ, δέν ἤξερε ποῦ εἶναι ὁ Υἱός Της καί Τόν ἀναζητοῦσε τρεῖς μέρες μέ τόν Ἰωσήφ (Λουκ. β ́ 44-46).

Ἡ ψυχή μου γεμίζει ἀπό φόβο καί τρόμο, ὅταν ἀναλογίζωμαι τή δόξα τῆς Θεομήτορος.

Εἶναι ἐνδεής ὁ νοῦς μου καί φτωχή κι ἀδύναμη ἡ καρδιά μου, ἀλλά ἡ ψυχή μου χαίρεται καί παρασύρομαι στό νά γράψω ἔστω καί λίγα λόγια γι᾽ Αὐτήν.

Ἡ ψυχή μου φοβᾶται νά τό ἀποτολμήση, ἀλλά ἡ ἀγάπη μέ πιέζει νά μήν κρύψω τίς εὐεργεσίες τῆς εὐσπλαγχνίας Tης.

Ἡ Θεοτόκος δέν παρέδωσε στή Γραφή οὔτε τίς σκέψεις Tης οὔτε τήν ἀγάπη Tης γιά τόν Υἱό καί Θεό Tης οὔτε τίς θλίψεις τῆς ψυχῆς Tης, κατά τήν ὥρα τῆς σταυρώσεως, γιατί οὔτε καί τότε θά μπορούσαμε νά τά συλλάβωμε. Ἡ ἀγάπη Tης γιά τό Θεό ἦταν ἰσχυρότερη καί φλογερότερη ἀπό τήν ἀγάπη τῶν Χερουβείμ καί τῶν Σεραφείμ κι ὅλες οἱ Δυνάμεις τῶν Ἀγγέλων καί Ἀρχαγγέλων ἐκπλήσσονται μ᾽ Αὐτήν.

Παρ᾽ ὅλο ὅμως πού ἡ ζωή τῆς Θεοτόκου σκεπαζόταν, θά λέγαμε, ἀπό τήν ἅγια σιγή, ὁ Κύριος ὅμως φανέρωσε στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας πώς ἡ Παναγία μας ἀγκαλιάζει μέ τήν ἀγάπη Tης ὅλο τόν κόσμο καί βλέπει μέ τό Ἅγιο Πνεῦμα ὅλους τούς λαούς τῆς γῆς καί, ὅπως καί ὁ Υἱός Tης, ἔτσι κι Ἐκείνη σπλαγχνίζεται καί ἐλεεῖ τούς πάντες.

Ὤ, καί νά γνωρίζαμε πόσο ἀγαπᾶ ἡ Παναγία ὅλους, ὅσους τηροῦν τίς ἐντολές τοῦ Χριστοῦ, καί πόσο λυπᾶται καί στενοχωριέται γιά κείνους πού δέν μετανοοῦν! Αὐτό τό δοκίμασα μέ τήν πείρα μου.

Δέν ψεύδομαι, λέω τήν ἀλήθεια ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, πώς γνωρίζω πνευματικά τήν Ἄχραντη Παρθένο. Δέν Τήν εἶδα, ἀλλά τό Ἅγιο Πνεῦμα μοῦ ἔδωσε νά γνωρίσω Αὐτήν καί τήν ἀγάπη Tης γιά μᾶς. Χωρίς τήν εὐσπλαγχνία Tης ἡ ψυχή θά εἶχε χαθῆ ἀπό πολύν καιρό. Ἐκείνη ὅμως εὐδόκησε νά μ᾽ ἐπισκεφθῆ καί νά μέ νουθετήση, γιά νά μήν ἁμαρτάνω. Μοῦ εἶπε: «Δέν μ᾽ ἀρέσει νά βλέπω τά ἔργα σου». Τά λόγια Της ἦταν εὐχάριστα, ἤρεμα, μέ πραότητα καί συγκίνησαν τήν ψυχή. Πέρασαν πάνω ἀπό σαράντα χρόνια, μά ἡ ψυχή μου δέν μπορεῖ νά λησμονήση ἐκείνη τή γλυκειά φωνή καί δέν ξέρω πῶς νά εὐχαριστήσω τήν ἀγαθή καί σπλαγχνική Μητέρα τοῦ Θεοῦ.

Ἀληθινά, Αὐτή εἶναι ἡ βοήθειά μας ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καί μόνο τ᾽ ὄνομά Της χαροποιεῖ τήν ψυχή. Ἀλλά κι ὅλος ὁ οὐρανός κι ὅλη ἡ γῆ χαίρονται μέ τήν ἀγάπη Tης.

Ἀξιοθαύμαστο κι ἀκατανόητο πράγμα. Ζῆ στούς οὐρανούς καί βλέπει ἀδιάκοπα τήν δόξα τοῦ Θεοῦ, ἀλλά δέν λησμονεῖ κι ἐμᾶς τούς φτωχούς κι ἀγκαλιάζει μέ τήν εὐσπλαγχνία Της ὅλη τή γῆ κι ὅλους τούς λαούς.

Κι Αὐτή τήν Ἄχραντη Μητέρα Του ὁ Κύριος τήν ἔδωσε σ᾽ ἐμᾶς.

Αὐτή εἶναι ἡ χαρά καί ἡ ἐλπίδα μας.

Αὐτή εἶναι ἡ πνευματική μας Μητέρα καί βρίσκεται κοντά μας κατά τή φύση σάν ἄνθρωπος καί κάθε χριστιανική ψυχή ἑλκύεται ἀπό τήν ἀγάπη πρός Αὐτήν.